Site changed:
Site veranderd:
Please click here:

www.paulruven.nl





PAUL RUVEN INFO PAGE

Paul Ruven is director, screenwriter and script doctor
for films, tv, commercials, music video's

He won an Oscar: Academy Award for Best Foreign Student Movie:
co-screenplay, 'Alaska', director Mike van Diem

Screenplay of 'The Emperor's Wife', starring Jonathan Rhys Meyers
('Mission Impossible 3, Match Point, Bend it like Beckham')

Director and co-screenplay of one of the most succesful Dutch movies:
'Filmpje': over 1 million visitors

Winner of many international prizes. For credits and films: see below,
www.imdb.com or www.directorsguild.nl. Contact: rubamedia@verizon.net

De pers over Gouden Kalf winnaar DE TRANEN VAN MARIA MACHITA: Dit is de meest virtuoze produktie, die ooit op de filmacademie gemaakt is en uberhaupt een van de meest bijzondere produkties ooit in Nederland vervaardigd. (Peter van Bueren, De Volkskrant) Een in alle opzichten originele, baanbrekende en sprankelende Nederlandse film, die je bovendien telkens opnieuw wil zien, omdat er zo veel aanstekelijk plezier aan te beleven valt.(Hans Beerekamp, NRC)

DVD NIEUWS:
'Spoorloos verdwenen', 13 afleveringen, eerste seizoen, nu op DVD.
'Max, Laura, Henk & Willie', speelfilm, nu ook op DVD.

De pers over MAX & LAURA & HENK & WILLIE: Uit ieder beeld spreekt de liefde voor het maken van films, de warmte en genegenheid voor de levensechte personages en de relaties, die op een uiterst luchtige en lichtvoetige wijze gefilmd zijn, zoals dat in Nederlandse films zelden vertoond is. De scene, waarin Max en Laura in een nagenoeg lege kamer op de grond zitten omringd door honderden foto's uit hun leven behoort tot een van de beste filmscenes die in jaren in een Nederlandse film is vertoond (Fred van Doorn, HP) Hele leuke film, ongekende dynamiek, buitengewoon goed bedachte filmische oplossingen (Jos de Putter, Trouw) Een hele leuke film.(Frans Kotterer, Het Parool)

BRIEVEN UIT HOLLYWOOD - zie ook www.filmkrant.nl

September 2006

Er is een hele simpele manier om alle Nederlandse speelfilms, acteurs, regisseurs, producenten, casting agents en scenarioschrijvers te verbeteren. Maar is dat nodig? Dat kan iedereen natuurlijk alleen voor zichzelf beantwoorden. Mijn schrijfpartner en ik vonden in ieder geval steeds dat er iets wezenlijks ontbreekt in de Nederlandse Film. Een jaar geleden dachten we: Wat is nou de echte reden dat dat in Hollywood veel beter gaat? Is er een 'geheime formule', die nergens in boeken staat beschreven? We besloten een sabbatical te gebruiken om te kijken of we achter die geheime formule van Hollywood konden komen.
Dat was niet gemakkelijk. Niemand gaf zomaar zijn geheime formule weg. Maar toch: we kwamen langzaam dichterbij. Het eerste wat we leerden, was dat er maar één ding belangrijk is in Hollywood, en dat is een goed filmverhaal. De rest is volkomen onbelangrijk. Daar was iedereen heel stellig in: van de creatieve kant (we ontmoetten ruim veertig top-scenarioschrijvers en ontwikkelaars) tot de verkoopkant (producenten, studiomensen, filmmarkt).
Onze vraag was vervolgens: Wat is dan 'een goed filmverhaal'? Toen werd iedereen ineens minder spraakzaam. Waarom zouden ze hun 'kapitaal' onthullen? Toch vertelden veel mensen net genoeg om je lekker te maken. Zo lekker dat je voor behoorlijke consultancybedragen van zijn of haar diensten gebruik wilde maken. Maar daar hadden we geen zin in. We konden er ook wel op een andere manier achterkomen, dachten we. We gingen naar schrijvers van de allernieuwste scenarioboeken. Maar ook daarin stonden alleen maar 'appetizers'. Wil je meer weten? Dat kost je dan zoveel consultancy.
Halverwege ons sabbatical besloten we dat toch maar te betalen. En ja, het was het dubbel en dwars waard: het was één grote openbaring. Alle kleine 'appetizers' bleken allemaal in elkaar te passen. En die 'geheime formule' bleek heel erg simpel. Ik wou dat iemand hem me geleerd had, toen ik net begon.

Want hij is zó hanteerbaar en concreet. En dat is ook de reden waarom de (betere) scenarioschrijvers, producenten, acteurs en regisseurs allemaal deze zelfde Formule gebruiken. Omdat ze hiermee heel gemakkelijk met elkaar over het filmverhaal kunnen communiceren. Iedereen weet precies waar hij het over heeft. En iedereen kan ook meteen actief en concreet meedenken over verbeteringen.
Omdat die Formule in Nederland nog niet wordt gebruikt, is het logisch dat Nederlandse producenten vaak gefrustreerd klagen over dat een scenario ergens 'zwalkt' of 'ontspoort' of 'nodeloos duur is', maar ze hebben de Formule niet om het concreet aan te wijzen, en het vervolgens gezamenlijk te verbeteren. Hetzelfde geldt voor een actrice, die voelt dat er iets niet klopt aan haar hoofdrol of bijrol, maar ze heeft de Formule niet om de oorzaak aan te wijzen, en het probleem samen op te lossen. Hetzelfde geldt voor een regisseur: heeft hij de Formule, dan weet hij precies hoe hij de acteurs moet regisseren en hoe hij het beste elke scène vertelt. Eigenlijk geldt de Formule om alle geledingen te verbeteren: ook de montage, de muziek, de mensen van de fondsen, omroepen.
Ho, wacht even, als het zo goed is, is het dan een 'toverformule'?
Nee en ja. De Formule is uiteindelijk niet meer dan een heel eenvoudig maar zeer effectief hulpmiddel om een filmverhaal (of een bewerking van een roman) met alle (creatieve en productionele) partners tot een optimaal resultaat te krijgen, waaraan niets essentieels ontbreekt (wat vaak wel het geval is in Nederlandse films). Dat betekent dat een scenario niet meer iets mythisch vaags of heiligs is, maar iets heel helders en tastbaars, waarover heel concreet gepraat kan worden. Je kunt het het beste vergelijken met een korte handleiding. Als je deze 'handleiding' volgt, kom je tot het beste resultaat. En als je allemaal dezelfde handleiding hebt, kun je makkelijk met elkaar communiceren.

Hier in Hollywood hebben alle producenten, regisseurs, acteurs, scenarioschrijvers of mensen die een verhaal pitchen, dat handleidinkje bij zich. Of ze kennen het uit hun hoofd. Want ze weten dat het werkt. Al vele tientallen jaren. En dat geldt voor alle Hollywoodfilms (van commerciële als Mission impossible tot schijnbaar artistieke als Memento), maar even goed voor alle Europese films (van feelgood tot artistieke films). Ook voor Nederlandse films. Die waren allemaal beter en succesvoller geweest met deze eenvoudige formule. Net als een aantal Nederlandse reality-tv-programma's.
Maar het is geen 'toverformule', want je moet nog steeds die ene originele zin vinden, die de basis van je filmverhaal is. En die kern moet 600 miljoen mensen aanspreken, als het een Amerikaanse film wordt. Of in potentie 10 miljoen mensen, als het alleen voor Nederland is. Dat is heel hard werken in combinatie met inspiratie en geluk hebben, en dat kan geen enkele handleiding voor je doen. Geen goed basisidee is geen goed filmverhaal. Ons sabbatical jaar is nu voorbij. We waren weggegaan om uit te zoeken wat Nederland van Hollywood kan leren. We keren deze maand terug naar Holland. Met een tas vol inspirerende Hollywood-Nederland-ervaringen en nuttige lessen. En met de Formule. Waarvoor we nu een formule zoeken om die te kunnen overdragen.

Zomer 2006

‘Hoi, ik ben Steve Oedekerk, mijn vreemde naam komt doordat mijn Nederlandse voorouders Oudekerk heetten, ik ben de best betaalde scenarioschrijver van Hollywood, en wist je dat wereldwijd elke gewone Hollywoodfilm door 600 miljoen mensen wordt bekeken?’ Zo begon Steve Oedekerk zijn sessie, waarin hij zijn scenario-geheimen onthulde. En ik dacht: Ja, dat is weer zo’n typische Amerikaanse kennismaking in drie zinnen: Je zegt je naam, dan vertel je in één zin waarin je geweldig bent, en je sluit af met een weetje als kadootje. Zo doe je dat hier. In Nederland kijk je wel uit om met je hoofd boven het maaiveld te komen, maar hier verkoopt iedereen zichzelf in paar korte bumperstickers. Mij lukt dat nog steeds niet zo goed, maar vandaag kan ik weer oefenen, want het is de opening van het barbeque-seizoen. Dat betekent dat de nieuwe en de oude bewoners in de straat zich aan elkaar voorstellen. Klikt het, dan organiseer je een volgende barbeque. Zo ontmoet ik voor het eerst mijn overbuurvrouw, een bejaarde dame. Zij stelt zich aan me voor als ‘de allerbeste gids van Los Angeles’. Even later ontmoet ik ‘de beste Joodse bongo-speler’. Ik stel me bescheiden voor als ‘scenarioschrijver uit Nederland’. Ik had net zo goed kunnen zeggen: ‘ik ben een verliezer’. Want elke dag komen er busladingen nieuwe gelukszoekers in Hollywood aan, die beweren scenarioschrijver te zijn. De meesten hebben wat de Hollywood-studio’s noemen een ‘stervende oma-script’ geschreven.

Dat komt omdat die scripts bijna altijd gaan over een artistieke jongen, die het wil maken als artiest. Zijn ouders willen dat hij stopt en een goede baan neemt. Alleen zijn oma begrijpt hem. Dan sterft oma. De jongen sluit zich nu helemaal af. Door een ongeloofwaardig toeval wordt hij ineens ontdekt, hij krijgt totale erkenning en een miljoen dollar. De jongen gaat naar zijn ouders en zegt: Zie je wel. Zijn ouders vragen op hun knieen om vergiffenis aan de jongen. The end. De Hollywood-studio’s schatten dat er minstens 1 miljoen van zulke beginners-scripts aan hen zijn aangeboden, genoeg papier voor een groot bos, en die scripts zijn allemaal afgewezen. Logisch dus dat mijn mede-barbequeers denken dat ik ook zo’n loser ben. Ik haal diep adem en stel me dan ‘op zijn Amerikaans’ voor als een ‘filmregisseur, die prijzen gewonnen heeft’. Hee, alles verandert ineens. De bejaarde mevrouw komt meteen naar me toe, en stelt zich nu voor met een andere bumpersticker: Ze was de hoofdactrice uit de eerste film van regisseur Francis Ford Coppola, werkte met hem bij THE GODFATHER, haar beste vriendin is de schrijfster van de film ET, en ‘ik weet zeker dat we iets voor elkaar kunnen betekenen’. De Joodse bongo-speler vertelt nu dat hij ‘ook filmcomponist is, en dat we zeker moeten samenwerken’. En de Perzische vrouw, die me eerst niet aankeek, vertelt me nu dat er vast een film zit in haar levensverhaal als ex van de vermoorde Perzische premier Bhaktiar. Ik ben verbaasd over de plotse omslag van deze mensen, maar toch ook weer niet zo verbaasd. Iedereen heeft hier minstens drie aliassen, waarmee hij geld kan verdienen, omdat de struggle for life hier zo groot is. De ene dag heb je werk, de volgende dag kun je op straat staan of failliet zijn. Zelfs topscenarioschrijver Steve Oedekerk vertelde dat hij na een vliegende start ineens hopeloos slechte tijden had, omdat acteur Robin Williams zijn PATCH ADAMS-script verknald had. Hij kreeg geen enkel script meer verfilmd.

Hij wilde zijn scripts zelf gaan verfilmen, maar kon geen acteurs of crew betalen. Uit pure wanhoop is hij toen thuis kleine, spotgoedkope filmpjes van zijn duimen gaan maken. Duimen met een gezichtje erop getekend. Dat leidde tot THUMBWARS, een krankzinnige parodie op STARWARS, en daardoor kreeg hij ineens wel weer een opdracht om een film te schrijven. Dat was wel een idiote opdracht, maar voor Amerikanen is niets idioot genoeg: Alles is een kans, en dat kan DE kans van je leven zijn. De film, die hij nog moest schrijven, moest wel over een maand al gedraaid worden. Er was alleen een titel, want acteur Jim Carrey had net het vorige script totaal afgekeurd. Oedekerk ging als een gek aan het werk en schreef in een recordtijd BRUCE ALMIGHTY, dat wereldwijd alleen al in de bioscopen 500 miljoen dollar opbracht. Tja, zei Oedekerk, dat is Hollywood: Je kunt hier niet verliezen, je kunt alleen opgeven. Daar moest ik aan denken, toen ik op de barbeque rondkeek: Hier was niemand, die opgaf. Nu kwam er een sportieve jongen op me af. Hij stelde zich voor als voormalig baseballer. Hij had net niet de top gehaald. Ik zei dat ik maar niet snapte, waarom de Amerikanen baseball zo geweldig vinden. ‘Oh’, zei hij, ‘maar je snapt Amerika pas, als je baseball snapt.’ Ik dacht: Aha, dat gaat hij me nu uitleggen in drie bumperstickers. Maar nee, in plaats daarvan gaf hij me een scenario. Dat had hij altijd bij zich, want je wist nooit wie je tegen kwam. Ik leek hem er helemaal de juiste regisseur voor. En waar ging dat script over? Over een baseballer, die droomt dat hij de top zou halen, maar zijn ouders willen dat hij stopt en een goede baan neemt…

Juni 2006:

Misschien kwam het omdat ik bezig was met een rampscenario. Ik vroeg ineens: weet u waarom het afgelopen filmjaar zo rampzalig was? Ja, zei de vice-president van Warner Bros, dat komt door mij. Ik bepaal namelijk de toekomst van de film. Ik moet elk jaar met een lijstje van dertig nieuwe films komen. De belangrijkste zijn de vier grote zomerspektakelfilms met een Tom Cruise, Tom Hanks, James Bond of Spiderman. Als ik voel dat dat enorme kassakrakers worden, dan neem ik risico's met andere films. Zo niet, dan imiteer ik de kassuccessen van vorig jaar. En omdat ik de grootste filmproducent ter wereld ben, volgt de hele filmindustrie mij. Dan maakt dus niemand dat jaar gedurfde, sprankelende films.
Zo simpel zat het dus, dacht ik: als deze man goed kon slapen, dan kreeg de hele wereld frisse, originele films te zien. Ik zat naast hem in het favoriete restaurant van Frank Sinatra, een zogenaamd 'smoke house'. Van buiten lijkt dat op een Zwitsers chalet. Binnen staat het vol met halfronde roodleren banken, waar iedereen elkaar kan zien. De vice-president pakte een servetje en tekende zijn 'filmkwadrant': vier blokjes, daarmee deelde hij elke film in. Een familiefilm had alle 4 de blokjes: want die was voor jongens én meisjes van onder én boven de 25 jaar. Een horrorfilm had maar 1 kwadrant: 'Jongens van onder de 25 jaar'.
Zijn vraag was steeds: Hoeveel geld kost het aan publiciteit om die groep de bioscoop in te krijgen? Bij 'meisjes onder de 25 jaar' kon je bijvoorbeeld goed en goedkoop MySpace.com gebruiken. Maar hij voorzag een rampscenario bij de films voor 'meisjes boven de 25 jaar'. Dat is nu zo'n diverse groep, dat de publiciteit vaak meer geld dan de film zelf kost. Helaas, zei hij, we kunnen de 'oudere-meisjesfilms' niet meer betalen. Toen bracht de ober het favoriete eten van Frank Sinatra: steak met linguini.

De vice-president ging er weer gauw vandoor naar de Warner studio's, die aan de overkant liggen. Deze 'meeting' was georganiseerd door een idealistische filmgek, die het dertig jaar geleden in Hollywood wilde maken, maar geen ingangen had. John de Mol zei het ooit al: dit vak is tien procent kennis en negentig procent kennissen. De filmgek besloot daarom deze informele ontmoetingen met professionals te organiseren. Dat werd een groot succes. De eerste die ervan profiteerde was zijn broer, die werd later de schrijver van de Paul Verhoeven-film TOTAL RECALL en producent van de Steven Spielberg-film MINORITY REPORT.
De volgende die tijdens het eten aan tafel aanschoof was een scenarioschrijver. Zijn 'rampscenario' was dat hij zeven jaar geleden ineens een filmideetje had. Dat was een 'love story', waarin een man zijn geliefde pas voor het eerst ziet als ze dood op de autopsietafel ligt. Iedereen vond dat een belachelijk idee. Vooral zijn vrouw, die zei: nu een goede baan zoeken of ik vertrek. Maar hij nam een uitzendbaantje als nachtwaker, zodat hij aan het scenario kon werken. Zijn vrouw vertrok. Dat was ramp 1. Toen vlogen twee vliegtuigen in het WTC-gebouw, waar hij net die nacht had genachtwaakt. Ramp 2. Toen leek dat scenario afschrijven zo onbelangrijk, dat hij ermee stopte. Twee jaar later bood het uitzendbureau hem een vaste baan als nachtwaker aan. Toen dacht hij: wacht even, nu of nooit, en schreef hij het scenario af. Hij vloog op een maandag naar Hollywood, waar hij nog nooit geweest was. Op vrijdag was het script verkocht. Voor 5 miljoen dollar.
Wauw, dacht hij, nu wordt mijn belachelijke ideetje toch nog werkelijkheid. Denzel Washington ging de hoofdrol spelen, voor de regie tekende Hollywood-adel Tony Scott (Top gun, True romance).

Toen de filmopnames halverwege waren, kwam orkaan Katrina. Die verwoeste New Orleans, waar de film zich afspeelde. Ramp 3. Gelukkig konden ze een half jaar later toch weer verder draaien. Maar nu wilde de regisseur het verhaal ineens veranderen. Wat kon hij daar als nachtwakertje tegen doen? Niets. Ramp 4.
En toen was Denzel Washington ineens verdwenen. Hij bleek op zoek naar zijn verdwenen zus. Die was opgesloten in een inrichting, omdat ze beweerde de zus van Denzel Washington te zijn, en iedereen haar voor gek verklaarde. Dat kwam ook weer goed. En vandaag was de enige draaidag waarop het per se moest regenen, want anders klopte het verhaal niet. Helaas, het was zo heet in New Orleans, dat de regisseur had besloten de regenmachines niet te gebruiken. Dit had de schrijver net gehoord. Of hij dit eventjes wilde oplossen... Tja, zei hij, dit is dus mijn rampscenario. Ik nam een hap linguini en dacht: ik had er nooit over moeten beginnen.

Mei 2006:

We gingen op weg naar het nieuwste van het nieuwste in Hollywood. Alleen was dat niet in de wijk Hollywood, maar zestig kilometer zuidelijker. Daar doen ze hier niet moeilijk over. Hollywood is hetzelfde als Los Angeles, en die stad is zo groot als Nederland. Het leuke van die ritjes is dat je steeds iets nieuws ontdekt, omdat het hier een groot open filmmuseum is. We moesten naar de wijk Torrance. Mooi, dan konden we eens langs de beroemdste videotheek ter wereld. Niet vanwege zijn collectie, maar zijn verkoper. Die kon zo enthousiast over obscure B-films praten, dat je de film nog huurde ook. Die verkoper was Quentin Tarantino en hij werkte daar, tot hij na zeven jaar vergeefs leuren eindelijk zijn eerste film RESERVOIR DOGS kon maken. Om daar te komen moesten we langs vliegveld LAX. Daar ligt een groot moerassig gebied braak. Gouverneur Arnold Schwarzenegger wil graag dat daar nieuwe filmstudio's gebouwd worden. Hij probeert Steven Spielberg daarvoor te strikken met een groot belastingvoordeel, zodat er eindelijk weer eens films in Los Angeles worden opgenomen, en niet allemaal in het goedkopere Canada. Maar Spielberg heeft net zijn eigen filmmaatschappij DreamWorks verkocht aan Paramount Films. Na LAX rijden we langs de kust en komen we in een smerig gebied vol olieraffinaderijen. 'Welcome in Chevron City' staat er op een bordje. Armoedige huizen zijn hier tussen de oliepijpen gebouwd. Alles heet Chevron: de lagere school, de tandarts en de supermarkt. Zelfs de kerk. Zou dat in Nederland kunnen: De Shell kerk? Hier is het blijkbaar gewoon. Daarna komen we op Hermosa Beach. En daar, tegenover het strand, is de wereldberoemde videotheek. Nee, dat is nu een woonhuis geworden. We loeren naar binnen. We zien dat we niet de eerste zijn, want het raam is bezaaid met vingerafdrukken. Binnen zit de eigenaar, die ons verstoord aan kijkt. Zou hij geweten hebben wat hij precies gekocht had?

We gaan verder, en komen bij het winkelcentrum waar Tarantino JACKIE BROWN gedraaid heeft. We zijn te vroeg. Dat komt omdat we geen files hadden. In Los Angeles reken je altijd anderhalf uur extra vanwege de files. Ook al zijn de snelwegen soms veertienbaans, er zijn altijd ineens weer opstoppingen. Bijvoorbeeld door de politieachtervolgingen. Elke dag zie je op het nieuws wel een paar helikopterreportages van die wilde 'chases'. We zien dat je bij de WalMart je gezondheid gratis kan laten meten. Deze supermarkt is de grootste privé-werkgever van Amerika, en doet graag iets terug voor haar klanten. Ik moet mijn sokken uitdoen en mijn voeten in een apparaat stoppen. Een meisje meet zo de kalk in mijn botten. Ze vertelt ongevraagd dat ze uit Litouwen komt en hiervoor een tijdje massages deed voor Eddy Murphy en zijn broer. Maar eigenlijk is ze actrice. Nee, ze heeft nog nooit in films gespeeld, maar heeft het wel al drie keer tot de laatste ronde voor een rol geschopt. Dat vindt ze een hele prestatie. Nee, ze hoeft geen acteeropleiding te hebben, zegt ze: in Hollywood bén je de rol of niet, en dat is anders dan in Europa, waar acteurs de rol willen spelen. Ze concludeert na vijf testjes dat ik heel gezond ben, maar dat ik best vaker mag sporten. Zachtjes zegt ze erbij dat ze dat standaard tegen alle klanten moet zeggen.
En dan gaan we naar het nieuwste van het nieuwste in Hollywood. Dat is in een zaaltje waar een echtpaar iedereen persoonlijk ontvangt. Dit echtpaar heeft meer dan honderd scenario's verkocht. Dat waren allemaal sciencefiction-scripts zoals voor Star Trek, en op de een of andere manier kun je dat aan hen zien. Waar het om gaat is dat ze iedereen in Hollywood kennen. Daardoor hebben ze een schat van kennis en vooral een groot netwerk, en netwerk is alles in Hollywood.

Dat willen ze gebruiken om mensen verder te helpen, die talent hebben maar niet weten hoe ze zich verder moeten ontwikkelen of hoe ze verder in de filmwereld moeten komen. Daarom hebben ze Supermentors opgericht. Zij zijn de eerste supermentors, maar het moet een trend worden voor gevestigde mensen uit de filmindustrie, die iets terug doen voor beginners. Want iedereen was ooit zelf een beginner.
Het werkt heel simpel: een groepje beginners komt elke week een paar uur aan je keukentafel zitten. Dan vertelt iedereen over zijn problemen, en dan adviseert de supermentor met zijn kennis. Of de supermentor brengt je met iemand in contact, of hij nodigt de volgende week een normaal onbereikbare professional aan zijn keukentafel uit. Aan de enthousiaste reacties van de zaal te zien, is het een gat in de markt. Het speelt ook helemaal in op de huidige tv-trend: alle programma's hebben tegenwoordig een 'coach'-element: Ze helpen je je leven beter te maken, van het veranderen van je huis tot het ruilen van je echtgenoot. Het enthousiasme in de zaal zakt nauwelijks als blijkt dat een plaatsje aan de keukentafel 500 dollar voor 5 keer kost. Maar dat heeft men er graag voor over, want iedereen gaat hier voor de droom van Hollywood-miljonair worden. Op de terugweg nemen we de veertienbaans snelweg. Fout! Al na vijf minuten zitten we in de file. Het duurt drie uur om weer thuis te komen. De enige troost is dat iedereen hier in de file zit. Ook Hollywood-miljonairs als Quentin Tarantino.

April 2006:

Wat is er toch mis met Hollywoodfilms vandaag? Is daar een simpel antwoord op te geven? Ja. Want Amerikanen houden van simpelheid. Alles moet duidelijk zijn. Een Amerikaan vindt onduidelijkheid vervelend. En vooral onbeleefd. Als ik zeg dat ik uit Nederland kom, dan weet een Amerikaan niet waar dat ligt. Dat vinden ze onbeleefd van mij. Want ik wijs hen erop dat ze iets niet weten. Dus zeg ik altijd 'Europe'. Daar zijn ze blij mee. Ze vinden het genoeg om te weten dat ik ergens van daarginds kom. Zo simpel is het. Net als de 700 televisiezenders hier. Allemaal simpel: The Foodchannel, Home And Garden Channel, The Soap Channel: je krijgt wat je beloofd wordt. Zo leek het ook met een scenariobijeenkomst. Die had de titel 'Wat is er toch mis met Hollywoodfilms vandaag'. Bijzonder was dat het in de Universal Filmstudio's gehouden werd. Je moest je legitimeren bij de poort, en dan reed je langs het pleintje van BACK TO THE FUTURE door het straatje van DESPERATE HOUSEWIVES langs het Bates Hotel uit PSYCHO. Daar moest je linksaf. Dan kwam je in een enorme repetitieruimte. Dat was niets anders dan een grijze hal, maar overdag repeteren hier bijvoorbeeld Al Pacino, Meryl Streep en Denzel Washington.
De spreker was David S. Ward. Die hield een simpel verhaal. Eerst over zichzelf. Dat is beleefd hier: vertel altijd eerst kort en simpel je levenshoogtepunten. Zijn eerste film was verknald door actrice Jane Fonda. Want die liet haar vrouwenpraatgroep beslissen welke scenes eruit moesten. Zijn tweede scenario was THE STING. Toen hij daarmee naar de Copyrette reed, kreeg hij een autobotsing. Met de agent van Robert Redford. Die las het script. En binnen een week werd de film gestart. Hij kreeg 12.000 dollar voor het scenario plus een Oscar. Maar het belangrijkste was dat hij nu de macht had om zelf films te regisseren waarin hij geloofde.

Ondertussen hield hij zich in leven met scriptdokteren. Sleepless in Seattle bijvoorbeeld. Die film werkte totaal niet. Tot hij kwam en een zoontje voor Tom Hanks verzon. Die simpele gouden ingreep leverde hem honderd keer meer op dan dat hij voor het scenario van de The sting kreeg. Plus een Oscarnominatie. De moraal van zijn verhaal was simpel: maak alleen films waar je echt in gelooft. Dat doet Hollywood vandaag niet. Die kopiëren alleen de laatste hits. Maar die hits waren niet geschreven met de bedoeling om hits te scoren. Gevolg: geforceerde aftrekselfilms. Dus: volg alleen je hart. Want dan krijg je de films die echt bijzonder zijn. Het grote probleem is alleen dat er geen jonge Hollywoodacteurs meer zijn om het grote publiek bij deze goede films binnen te lokken. Dat is wat er werkelijk mis is met Hollywood nu. Er is geen filmster onder de dertig die een film echt kan 'openen'. Ga maar na: de grote acteurs als Robert De Niro en Tom Hanks zijn allemaal te oud geworden voor het jonge publiek. Hun vervangers zijn Orlando Bloom en Colin Farrell. Die hebben hun rollen te danken bij gebrek aan beter. En ze falen keer op keer. Waar is de opvolgster van Julia Roberts? Er is geen actrice onder de dertig, waarvoor iedereen naar de bioscoop gaat. Reese Witherspoon? Ja, die is het één keer gelukt met Legally blond. Maar de rest was een flop of erg matig. En bovendien is zij ook al dertig.
Ik moest meteen aan Nederland denken: hebben wij filmsterren als Monique van der Ven, die jarenlang steevast honderdduizenden mensen de bioscoop introk? Nee, Nederland heeft helaas ook geen filmsterren tussen twintig en dertig, die een jong publiek een goede film intrekken. Dus ziet het er bij ons even slecht uit als in Hollywood. Maar ik zie wel hoop. Want we hebben wel een stel aankomende filmsterren van onder de twintig. Die spelen nu in de Zoop-films, en daar kweken ze hun toekomstige publiek.

David Ward zag ook hoop: want in Amerika draait het allemaal om 'the American dream'. En alle Amerikaanse films gaan over de American dream. Dat is het altijd aantrekkelijke oerverhaal. Zo simpel is het. Ik bedacht me ineens dat ik uit 'Europe' kwam. Wat is eigenlijk 'the European dream'? Wat is het oerverhaal dat alle Europese films verbindt, en waar alle Europeanen zich mee verbonden voelen? En wat is eigenlijk 'the Dutch dream'? Weet iemand wat het oerverhaal van Nederland is, waar alle Nederlanders zich mee verbonden voelen? Hebben wij wel een eigen oerverhaal, of proberen we stiekem een Amerikaans Verhaal te vertellen in een jasje van Nederlandse of Europese films? Stel nou eens even dat dat zo is: zou dat dan de oorzaak zijn dat het tot nu toe nooit iets geworden is met het Europese Hollywood? Of is dat veel te... simpel?

Maart 2006:

Ik probeer mijn boek af te schrijven over wat ik meemaakte in twintig jaar film en televisie. Maar ik word steeds afgeleid door de televisie. Iedereen kijkt deze tijd dag en nacht met een schuin oog naar de buis. Niet vanwege het immer schreeuwende Breaking News. Dat is vandaag: 'Is het huwelijk van Tom Cruise en de zwangere Katie Holmes fake?' Als dat inderdaad zo zou zijn, dan lijkt het bijna Rosemary's baby: Alleen kreeg Tom niet de opdracht van de Duivel om een perfecte baby te maken, maar van de Scientology, dat hier soms ook als de Nieuwe Duivel wordt gezien. Nee, ik kijk met heel Los Angeles gespannen uit naar The Rainmaker. Oftewel de Grote Regengod. Die heeft zich al bijna een jaar niet laten zien. Normaal regent het hier in december, januari en februari af en toe een beetje. En dat is heel erg nodig. Want dan beginnen de bosbranden oftewel het Fire Season pas in mei. Maar nu heb ik al bijna een jaar geen regenjas aangehad: dat is nauwelijks voor te stellen voor een Hollander. Vanwege die extreme droogte begonnen de eerste wilde bosbranden al in januari. En van de week waren er ineens weer twee. In een mum van tijd staat een droge berg van een paar vierkante kilometer in vuur en vlam. Door de hete winden kan het heel snel overslaan naar de woonwijken. Daarom heeft iedereen een koffertje met zijn belangrijkste spullen klaarstaan. Nu woedt er ineens weer zo'n brand, op zo'n zeven kilometer hier vandaan. Gelukkig staat de wind nog de andere kant op. Maar die kan zo omslaan, en dan kan het vuur binnen een paar uur hier zijn. Hollywood weet niet zo goed hoe ze deze enorme dagelijkse vuurangst kunnen uitbuiten. Aardbevingen zijn geen probleem om in filmverhalen om te zetten. Maar vuur...

Dit inspireerde een goochelaar, die op een cruiseschip werkte. Hij dacht dat hij Het Goede Idee had om die vuurangst te exploiteren in een film. Dus zei hij zijn magische konijnen en het cruiseschip vaarwel, en ging een scenario-opleiding volgen aan de gerenommeerde USC-universiteit hier. Na twee jaar leverde hij zijn eindwerkstuk in. Dat was zijn scenario over bosbranden. Zijn professor las het. De volgende dag kreeg hij de uitslag. Hij was geslaagd. En het scenario was verkocht. Voor één miljoen dollar. De professor vond het namelijk zo goed, dat hij het meteen 'op de markt' had gegooid. Om eens te kijken of er kopers waren. En die waren er. Er ontstond een hele snelle soort veiling. En eenmaal, andermaal: het was binnen drie uur verkocht. De goochelaar was nu ineens de heetste scenarioschrijver van Hollywood. De producent, die het script gekocht had, haalde Sylvester Stallone binnen. Die vond het scenario geweldig, het was precies iets voor hem. Het verhaal ging over een moedige brandweerman, die zich met een helikopter midden in een gebied liet zakken dat omcirkeld was door een naderende bosbrand, en dat alles in de hoop zijn gewonde achtergebleven collega te redden. Dat was nog eens een echte Hollywood-succes-story.
Omdat we nieuwsgierig waren naar hoe het verder met de miljonair-scenarioschrijver was gelopen, gingen we hem van de week eens opzoeken. Hij woonde in Culver City, een van de weinige oude wijken in Los Angeles, vlakbij waar eens alle studio's lagen. We keken uit naar zijn dure landhuis. Maar dat bleek een ranzig ex-motelletje te zijn. Hij ontving ons hartelijk in zijn stinkende, vervallen kamertje. Ja, zei hij, dit is het vervolg van mijn Hollywood-succes-story. Toen Sylvester Stallone zei dat hij het wilde doen, was ik uitzinnig van vreugde. Maar hij wilde het alleen doen als hij als enige de scenariocredit kreeg.

Dat ging mij natuurlijk te ver. Dus ik weigerde. Dat had ik beter niet kunnen doen. Want toen was ik ineens de man die de grote Stallone had beledigd. Dus vertrok hij. En daardoor wilde ineens niemand meer iets met het script te maken hebben. Uiteindelijk werd de film maar gemaakt met een ex-football-ster in de hoofdrol, die niet kon acteren. Het budget was nu zo klein geworden, dat er niet eens genoeg geld was voor een sluitende cirkel van vuur rondom de held. Daardoor werd het een grote flop. Zijn leven werd ook een grote flop. Zijn vrouw scheidde van hem en nam zijn miljoenen mee. Trouw nooit in Hollywood, zei hij, daar komt alleen maar ellende van. Hij had zijn lesje nu wel geleerd. Maar hij zei dat hij vol hoop was. Want hij schreef steevast elk jaar een nieuw bosbrandscenario. En elk jaar als het Fire Season weer startte stuurde hij die rond. Op een dag zou hij weer mazzel hebben, dat wist hij zo zeker als alle Hollywooddromers. Wij reden terug naar huis, hopend dat de wind niet omgeslagen was naar onze woning. En hij? Hij reed naar een kinderpartijtje in zijn goochelaarskostuum. Ja, dit was Hollywood. Thuis schreef ik verder aan mijn boek over wat ik in twintig jaar film en televisie in Nederland had meegemaakt. Dat was veel minder extreem allemaal. Of eigenlijk: was dat wel zo?

Februari 2006

Als de telefoon gaat in Hollywood kan dat alles betekenen. Roem, geld. Maar meestal is het schrikken. Ik zat net met mijn schrijfpartner hard te schrijven aan een romantic comedy. Ja, klinkt het dan, dat moeten we ook zeker doorzetten, maar heb je niet een goed horror-idee? Met andere woorden: laat alles vallen, en schrijf snel een horrorscenario. En lever dat het liefst voor het eind van de maand in, want anders is de markt verzadigd en de trend alweer voorbij. Horror lijkt het laatste 'dirty little secret' van Hollywood. Er wordt niet hardop over gepraat. Het wint nooit een mooie prijs, je ziet nooit horroracteurs over de rode loper flaneren. Toch wil iedereen het. Want Hollywood is een business natuurlijk. En waar doe je zo'n goede business als met horrorfilms als Saw: Gemaakt voor het nietige 1,2 miljoen dollar. Leverde in 1 jaar 120 miljoen op. En dat wordt nog verdrievoudigd, als je tv, dvd en alles meerekent. Dat is een winst van ruim 300.000 procent. Saw 2 gaat het nog beter doen. The exorcism of Emily Rose deed onlangs ook geweldige zaken.
Hoe kan dat nou, vroeg ik me af? Ja, ik weet dat Amerikanen een lange traditie met horrorfilms hebben. Het hoort haast bij de opvoeding: Elke puber moet minstens een stel horrorfilms gezien hebben, anders tel je niet mee. Ook volwassenen en bejaarden gaan hier naar horrorfilms en kunnen met veel plezier hele stukken naspelen. Dat begreep ik als Nederlander nooit echt. Het moest iets typisch Amerikaans zijn, maar wat? Ik las ooit bij schrijver Stephen King dat voor hem horror met twee bepalende gebeurtenissen te maken had: Ten eerste, toen hij vijftien was, waren de Russen ineens als eerste in de ruimte. Dat was een enorme schok voor de 'onoverwinnelijke' Amerikanen. Niemand voelde zich meer veilig: Elk moment konden de Russen binnenvallen en hen vermoorden. Ten tweede was het zijn puberteit. Tot zijn grote schrik kreeg hij ineens puistjes en rare haren op nieuwe plekken.

Zijn lichaam veranderde, en hij vreesde dat hij een weerwolf werd. Maar toch vond ik dat geen afdoende verklaring. Misschien begrijp ik het nu iets beter, nu ik hier een tijdje rondgekeken heb. Het heeft iets met het dagelijkse leven hier te maken. Als ik bijvoorbeeld 's morgens mijn hond ga uitlaten, is dat anders dan in Nederland. Hier loop ik over een zandpad een heuvel af. Je weet nooit of er ratelslangen op dat pad liggen te zonnen. Dat blijft scherp oppassen, want één beet en je kunt dood zijn. Dan kom ik langs een 'mudslide': daar is vorig jaar ineens de helft van het pad zomaar ingestort en verdwenen. Dat kan elk moment weer gebeuren: op die plek of juist ergens anders, wie zal het zeggen. Dan kom ik langs het bijna buurhuis, waar Charles Manson zijn eerste moord pleegde. Gelukkig zit Manson en zijn bende levenslang opgesloten.
Iets verderop heeft een man overal bordjes neergezet met 'no tresspassing'. Laatst zag ik een hond zijn tuin in lopen. Die man sloeg die hond meedogenloos met een knuppel van zijn terrein. Dat mag blijkbaar, dus ik loop altijd ruim om zijn tuin. Iets verderop leeft een man in een autowrak. Vorig jaar had hij nog een villa op de heuvel. Maar een onschuldig akkefietje werd dankzij de typisch Amerikaanse advocaten een enorme zaak, die hem van de één op de andere dag totaal in de afgrond stortte.

Iets verderop kom ik een verre buurvrouw met ook een boxer tegen. Twee maanden voor haar pensioen heeft haar werkgever haar ontslagen. Dat kan hier gewoon. Nu krijgt ze geen pensioen, tenzij ze een andere werkgever vindt. Maar wie wil iemand van haar leeftijd? Ze vertelde laatst dat haar naaste medewerker onlangs voor rood stopte. Ineens werd haar deur opengetrokken, en iemand schoot haar dood. Zomaar. Dat kan gebeuren in een staat, waar bijna evenveel wapens als mensen zijn.
Zo kan ik nog even doorgaan. En dit is alleen twee keer per dag de hond uitlaten. Natuurlijk, je went eraan, je leert ermee leven. Maar ergens ben je weer blij als je heelhuids thuiskomt. En je woning tenminste niet in brand staat vanwege de onvoorspelbare hete Santa Ana-winden, die in een mum van tijd hier vele huizen tegelijk in brand kunnen zetten. Kortom, je leeft hier elke dag met veel meer angsten dan in Nederland. Alleen al de dagelijkse angst voor advocaten: iedereen kan je elke minuut zomaar voor iets pietluttigs voor het gerecht slepen en je failliet maken. Laatst knoeide iemand per ongeluk koffie over iemand, en dat werd gewoon een hele dure rechtzaak. Dat is echt een horrorscenario. Ik vermoed dat Amerikanen misschien daarom onbewust met veel plezier naar horrorfilms gaan: om die dagelijkse angst te bezweren. Even lekker schrikken, maar er wel heelhuids van afkomen. Misschien zit daar het verschil in met het veiligere en zekerdere Nederland. Je kunt je in Nederland zo'n horrorscenario niet voorstellen. Alhoewel, in Nederland kun je als regisseur even gaan fietsen, en voor je het weet heb je een kogel en een mes in je lijf. Ondertussen denken we nu toch hard na over een horrorscenario.

Januari 2006

Hoe ver-Hollywood je Holland? Dat was de grote vraag voor mij en mijn schrijfpartner. We hadden een filmverhaal over een overval tijdens een spannende voetbalwedstrijd. Die overval lukt omdat het publiek 90 minuten lang al zijn aandacht richt op de voetballers. Maar de Amerikanen snappen niets van voetbal. Dus moesten we dat vervangen door een andere sport. Baseball is zeer populair. Dus gingen we eens naar de LA Dodgers kijken. Het stadion was zoals altijd uitverkocht: 56.000 mensen. We gingen vroeg, want we wilden geen minuut missen. In de catacomben haalden we snel een beroemde LA Dodger-hotdog. Die smaakte naar helemaal niks. Maar de prijs compenseerde dat ruimschoots. De wedstrijd begon. Snel naar onze plaatsen. Maar de helft van het publiek bleef in de catacomben babbelen met nog een hotdog. Slechts af en toe kwam men even kijken. Terecht, want steeds na 1 of 2 minuten werd de wedstrijd 5 of 10 minuten onderbroken. Voor de reclame. Pas in de laatste inning na 3 uur zat het even helemaal vol. Voor een paar beslissende eindminuten, die de winnaar bepaalden. Nee, dat was heel anders dan onze voetbalwedstrijd.
Toevallig reden we langs een rodeo. Dat was vast beter geschikt: typisch Amerikaans en spannend. Op het parkeerterrein voelde je de opwinding al. Het stikte van de cowboys: de meeste met een gespierd ontbloot bovenlijf. Pas toen we rodeo begon, snapten we waar al die spannende blikken vandaan kwamen. Dit bleek de jaarlijkse Homo-Rodeo te zijn. Weer kwam het publiek maar af en toe even op de tribunes kijken, voor onderdelen als: 'Wie haalt het snelst de onderbroek van de horens van de stier'. De rest was weer vol reclame. We vertrokken net voor het onderdeel 'Let's all get dirty and wet'. Wedstrijden en rodeo's hadden dus geen zin, omdat ze allemaal om de haverklap onderbroken worden door reclame.

Gelukkig zagen we dat er een parade was. Wie weet was dat de oplossing. Amerikanen zijn helemaal gek op parades. En dit was de Hollywood Parade, die dwars door Hollywood zou trekken voor anderhalf miljoen toegestroomde toeschouwers. We kochten dure plaatsen om het goed te kunnen zien. Tal van film- en televisiesterren zouden in klassieke open auto's voorbijrijden. Iedereen was vol verwachting, zoals voor een spannende voetbalwedstrijd. Dit was goed! Maar ook hier gebeurde hetzelfde: een filmster reed langs, gevolgd door een zwaar gesponsorde drumband of een grote carnaval-achtige reclamewagen. Eigenlijk waren het rijdende reclameblokken met filmsterren er tussendoor. En we zagen weer dat de Amerikanen een ingebouwd 'reclame-ritme' hebben: ze weten gewoon dat ze maar af en toe even hoeven op te letten, zo gewend zijn ze dat reclame hun totale levensritme bepaalt. Oftewel hun leven. Dus hadden we nog niks. Misschien dat Sinterklaas de oplossing wist. Ja, de Sint komt elk jaar op 5 december ook even snel naar Los Angeles gevaren. En dat op een bootje van 3 bij 2 meter. Dat bleek van een kankerspecialist te zijn, die dit jaar per se zelf de Sint wilde spelen, anders gaf hij zijn bootje niet af. Het was meteen al Hollands-gezellig: alle 300 Nederlanders klaagden, vooral over het weer natuurlijk: het was maar 25 graden. Daar kregen we het advies om het in de politiek te zoeken. En inderdaad, het beloofde een spannende 'wedstrijd' te worden: Arnold Schwarzenegger had meer dan duizend mensen vermoord in zijn filmcarrière, en nu moest hij als gouverneur over het leven van een omstreden bendelid beslissen. Maar in plaats van dieptediscussies à la Nova gaven de voor- en tegenstanders slechts hun drie regels soundbites en ging het na de volgende reclame al weer over bijvoorbeeld de opvolging van Schwarzenegger: wordt het de rechtse Mel Gibson of de linkse Warren Beatty?

We kwamen tot de conclusie dat er maar één plek is waar de Amerikaan 90 minuten lang zijn volledige aandacht geeft: de bioscoop. En door alle scenario-insiders hier weten we inmiddels dat elk Hollywoodfilmscenario zeer precies opgedeeld is in negen stukken: negen zeer precies omschreven 'spanningsbogen' achter elkaar. En dat is niet alleen omdat dat handig is voor de reclame-onderbrekingen later op tv. Nee, de Amerikaan kan gewoon geen lange, 'Europese' spanningsboog aan, omdat hij dat simpelweg niet kent: Hij is gewend om snel even in korte stukjes naar een hoogtepunt gevoerd te worden, het liefst met een winnaar en verliezer. En dan: 'More after the break'. Daar past een Hollandse voetbalwedstrijd van 90 minuten zonder break en vaak zonder winnaar totaal niet in. Hoe losten we dit uiteindelijk op? Dit ver-Hollywooden van dit 'Hollandse probleem'? Niet. De conclusie is: het zijn twee verschillende werelden met twee verschillende 'ritmes'. Volgende week praten we met een producent over een ander filmproject van ons, waar een Amerikaan onderduikt in Holland. Zijn eerste hoopvolle vraag was: zijn Nederlanders een soort Amish zoals in de film Witness, waar Harrison Ford onderduikt bij de Amish? Eigenlijk is dat weer dezelfde vraag: hoe kunnen we hem Holland en een Hollander in één snelle zin duidelijk maken? Hoe moeten we 'Holland' en 'de Hollander' ver-Hollywooden?

December 2005:

Hoe word je snel succesvol in Hollywood? Dat geheim werd me onthuld op de Grote Scenario Expo. Dat lijkt op een beurs in de RAI. Maar dan met duizenden scenarioschrijvers. Die dromen allemaal voor een miljoen dollar hun script te verkopen aan de grote Hollywood-producenten. Daar krijg je normaal nooit toegang toe. Behalve op deze Expo. Bij hoge uitzondering krijg je 5 minuten. Maar niet voor niets. Het kost elke keer 25 dollar, en je moet het maar zien te krijgen op een speciale online veiling. Die duurde 5 zenuwslopende uren. Gelukkig lukte het om 7 'pitches' te kopen. 7 keer 5 korte minuten om je verhaal te verkopen. Alles of Niets. Maar hoe doe je dat? Daarom kon je op de Expo advies krijgen. En wel van de eredivisie van de scenarioschrijvers: die van Jurassic Park, Million dollar baby, Marathon man, Charlie & the chocolate factory en Top gun. 5 biljoen euro hebben hun films opgebracht. En er waren nog 350 andere sprekers. 'Power packed': daar houden de Amerikanen van. Van vroeg tot laat: 3 dagen lang elke anderhalf uur 25 nieuwe workshops. Allemaal met 'essentiële' informatie. Vaak moest je een halve kilometer rennen om op tijd te komen. En dan kreeg je snel DE REGELS VOOR GEGARANDEERD SUCCES ingehamerd: dat bleken bij elkaar honderden regels. Allemaal verschillend. Op maar 1 punt was iedereen het roerend eens: schrijf nooit 'filmdrama'. Oeps! In Nederland wordt haast alleen maar filmdrama gemaakt, met name familiedrama.

Nee, dat wil Hollywood absoluut niet. Dat is nog erger dan de Western (helemaal uit) en de Periodefilm (weg met pruiken!). Alleen rond november mag het: dan is het heel eventjes drama-tijd. Want dan is het Oscartijd: dan heb je kans dat zo'n drama een Oscarnominatie krijgt. Dat zorgt dan tenminste voor publiciteit. Want daar gaat het allemaal om: drama kun je niet marketen. Wat heeft dan wel succes? Actie! Een actiefilm begrijpt iedereen over de hele wereld. Vooral als er bijna geen dialoog is, zoals Rambo en Rocky. Dus: heb je Actie? Dan houdt Hollywood van je. Gelukkig hadden ik en mijn schrijfpartner een actiescript. Perfect geschikt voor de producenten van Lethal weapon. We moesten in lange rijen wachten. De spanning werd sommigen te veel. Die verkochten ter plekke hun pitch, soms voor 20 keer de waarde. Voor ons stond een vrouw, die net gepitched had: van de zenuwen wist ze haar naam niet meer. En toen ging eindelijk de bel voor ons. Rennen, een enorme zaal met tafels in. Waar zit onze producent? Hier? Nee: daar! Al 20 kostbare secondes voorbij. Snel onszelf voorstellen: weten we onze naam nog? Ja, gelukkig! En dan meteen door naar ons verhaal. Dat ging goed. Na 2 minuten waren we klaar. De producent zei dat hij het een erg goed verhaal vond. Precies iets voor hem. Alleen... Hij had al zo'n script. Bijna hetzelfde. Echt waar, net vorige week gekocht. Boem! Alles werd zwart. We hadden maanden voor helemaal niets gewerkt. Alles werd Niets. De producent vroeg: 'What else do you have?' Nog anderhalve minuut hadden we. We keken elkaar paniekerig aan. Ik pitchte het eerste wat in me opkwam: een romantische comedy. Nota bene bij deze actieproducent! En onvoorbereid. Maar beter iets dan niets. Alles is een 'opportunity' in Hollywood. Ik haalde het net binnen de tijd. Hm, zei hij: stuur het me morgen naar dit e-mailadres. We konden onze oren niet geloven. De bel ging.

We werden weggeduwd door een schrijver, die zich als kok had verkleed. Omdat ons actiescript nu 'dood' was, pitchten we die 'rom com' ook maar aan de andere 6 producers. Alle 6 wilden ze het lezen. Dat was te fantastisch om waar te zijn. Schrijvers doen hier alles om door de producers gelezen te worden. Soms wachten ze dagen met een script in een lift op de tennisleraar van de producent. Of tot de onvoorspelbare moeder van Spielberg haar favoriete augurk weer gaat kopen. De volgende dag keken we gespannen naar onze mail: 6 van de 7 producers wilden inderdaad het scenario lezen. Hoera! Blijkbaar hadden we iets in een nieuwe trend geraakt. Er was maar 1 probleem: we moesten het scenario nog schrijven. Dus moesten we snel zijn. Want je bent morgen al 'yesterday's news' hier. Niemand heeft een geheugen. Want Hollywood drijft op angst: de grote angst om te laat zijn voor de nieuwste trend. Als morgen - volkomen onverwacht - toch een periode-pruikendrama supersuccesvol is, wil elke Hollywoodproducent dezelfde dag ook een periode-pruikendrama hebben. En als je dat dan toevallig in je la hebt liggen, ben je dezelfde dag nog een miljoen dollar rijker. Zo kun je ineens razendsnel succesvol zijn in Hollywood. Alleen weet niemand wanneer. En dat houdt de Hollywooddroom levend.

November 2005:

Hoe overleef je in Hollywood? Een ding is duidelijk: je kunt hier niet doodgaan. Als je een ster bent tenminste. Alle sterren zijn gedoemd tot eeuwig doorleven. Zelfs de begraafplaats heet 'Hollywood Forever'. Alleen stervelingen kunnen daar doodgaan. Zoals ik: ik werd er bijna aangereden. Want ik liep er. En lopen doe je niet in Hollywood. Iedereen rijdt. Dus ook over deze oude-filmsterrenbegraafplaats. Die lijkt op een soort Madurodam van het oude Rome: overal zijn marmeren tempeltjes met pilaren ervoor. In een gigantisch paleis ligt Hollywoods eerste filmster, Rudolph Valentino. Het is net alsof je even bij hem op bezoek gaat. En dat hij toevallig nu even niet thuis is. Je kunt je bijna niet voorstellen dat hij dood is. Alles heeft mythische proporties hier. Maar alles is voorkant, de achterkant bestaat niet en zo wel, dan wordt hij ontkend. Daar kwam ik achter toen een Nederlands televisieprogramma me belde: ze wilden het laatste optreden van een oude Hollywoodster filmen, maar haar manager vroeg erg veel geld. Of ik even met hem kon gaan praten?
Dat klonk makkelijker dan het was: praten heeft hier direct met 'appearance' te maken. Een juiste appearance is alles. Een foute appearance? Dan kun je het meteen schudden. Dus deed ik eerst gedegen research naar de manager: die bleek persagent van de Rolling Stones geweest te zijn. En van Barbra Streisand en diva-actrice Bette Davis. En daarna werd hij producer van Broadway-toneelstukken. En daarna manager van een aantal oudere Hollywood-sterren, waaronder Yma Sumac. Walt Disney was meteen gek op haar, toen ze in de jaren vijftig in films speelde, omdat ze zo excentriek was. Meteen was ze een levende legende. Haar zangstem had het ongelooflijke bereik van vijf octaven. Ze trad op in het heilige Scala in Milaan met opera-achtige songs met een mambo-ritme en kreeg grotere ovaties dan Maria Callas.

Er zijn vele legendes over haar afkomst: Was deze über-diva de dochter van een Inka-god uit Peru? Of had Yma Sumac haar naam omgekeerd en heette ze eigenlijk Amy Camus en kwam ze uit de sloppenwijken van New York? Ik wist genoeg: om een juiste appearance te maken moest ik naar het dure Malibu, waar alle filmsterren in een afgeschermde kolonie aan het strand wonen. Alleen daar zijn de allerbeste bloemen en de beste champagne. Die ze overigens in een gewoon bruin papiertje wikkelen. Maar het gaat om het visitekaartje dat ze eraan nieten. En daar kijkt de ontvanger hier meteen naar. Ik belde aan bij een prachtige villa, die over Sunset Boulevard uitkijkt. De manager keek me stomverbaasd aan. Hij had nooit verwacht dat er daadwerkelijk iemand helemaal uit Nederland zou komen. En langzaam maar zeker kwam de aap uit de mouw, en onthulde hij iets van de achterkant, die officieel niet bestaat. Nee, hij had alleen maar om heel veel geld gevraagd om de tv weg te jagen. Het probleem met Yma Sumac is namelijk dat ze nog steeds denkt dat ze de beroemde diva uit de jaren vijftig is. Maar in werkelijkheid was ze snel vergeten en zat ze in diepe armoe. Tot hij voor haar in de jaren tachtig een comeback regelde als een exotische act voor homopubliek. Ze kon alleen niet begrijpen dat ze een grote stap terug moest doen. Dus bleef ze als echte diva exorbitante eisen stellen en kwam steeds vaker niet opdagen. Voor de kosten moest de manager maar opdraaien. Die ging failliet en verloor haar uit het oog.
Tot hij twee jaar geleden hoorde dat ze dood zou zijn. Hij ging op onderzoek uit: hij kwam erachter dat ze zich onmogelijk gedragen had, toen de schuldeisers en later de politie op haar stoep stonden. De rechter had haar opgesloten... in een inrichting voor zware Alzheimerpatienten. De manager heeft haar gered en overgebracht naar een speciaal bejaardentehuis, waar meerdere oude sterren zitten, ooit opgericht door Hollywoods eerste vrouwelijke filmster, Mary Pickford.

Niemand mag daar in. Want de achterkant mag niet getoond worden. Hoe overleeft zij in Hollywood? Een paar keer per jaar dost de manager haar weer uit als de Yma Sumac van weleer. Dan 'treedt' ze op. Om publiciteit te genereren noemt hij het steeds 'het laatste optreden': Alleen zingt ze niet, ze zet slechts voor 25 dollar een handtekening, en voor 15 dollar gaat ze met je op de foto. Dat geld is keihard nodig om in het dure bejaardenhuis te kunnen blijven.
Zelf is hij zijn faillissement niet te boven gekomen. In de villa logeert hij slechts. Hij overleeft door stiekem illegaal gekopieerde oude films te verkopen via eBay. Op zich ook een interessant verhaal. Maar ook dat mag niet getoond worden. Stomtoevallig is Yma's volgende 'optreden' op de Hollywood Forever-begraafplaats, waar ik net rondgelopen had. Rond Halloween wordt het daar volledig overgenomen door Zuid-Amerikanen, die dan vrolijk felgekleurde lijken ronddragen en tussen de graven gezellig barbecuen en drinken. De feestdag heet De Dag Van De Dood. Ze vieren die dag dat de doden onsterfelijk zijn. Wat in Hollywood natuurlijk altijd al zo is. Want in Hollywood gaan de sterren nooit dood.

Meer 'Brieven uit Hollywood' : zie www.filmkrant.nl in het archief

CREDITS FILMS, TV etc

SPOORLOOS VERDWENEN/MISSING (2004/5)
AVRO, police series, 13 X 50 min,
creative producer & co-screenplay with Marian Batavier & Tomas Ross


WILD WEEKEND (2004)
NLfilm, filmscreenplay, co-screenplay with Marian Batavier (in preproduction)


THE EMPEROR´S WIFE, (2004)
AVRO & Staccato Films, feature film 100 min, screenplay, with Jonathan Rhys Meyers


HET GELUK VAN NEDERLAND: Huwelijken met Chinezen (2004)
VPRO, scenario-idee


LOHUES GETS THE BLUES/HOOGSTE TIED VEUR DE BLUES, (2003)
NPS, documentary 52 min, director, with Tony Joe White


HOLLAND 6-5, or
THE ROUTE OF PIM FORTUYN´S KILLER EXACTLY ONE YEAR LATER (2003)
short film 8 min, director & co-screenplay with Marian Batavier


MAXIMA´S MIRACLE/HET WONDER VAN MAXIMA, (2003)
HOS, telefilm 90 min, director & screenplay


DOOD SPOOR, (2003)
RTL4, 3 X 10 min, screenplays


DE 100% AB SHOW, (2002)
VPRO, 10 x 18 min, director & co-screenplays with Javier Guzman


DE SINTERKLAASCONFERENCE/GUZMAN DEELT UIT,(2002)
VARA, 45 min, original idea & director


DE AFREKENING, (2001)
VARA, 50 min, director & screenplay


DE VLOER OP, (2000)
HOS, acteursimprovisaties, diverse afleveringen: redactie


ENIGMA, or THE FILM ROBERT DE NIRO WOULD KILL FOR(1999),
Gouden Kalf voor beste scenario nominatie, Winnaar Best film Arizona Filmfest, VPRO, feature film, 70 min, director & co-screenplay with Marian Batavier


THE SCREENPLAY INTERVIEWS (1998)
VPRO, 4 X 25 min, director & screenplays


BED & BREAKFAST (1997)
Academy award best comedy actor Frans van Deursen (nominatie), VPRO, comedy series, 14 X 25 min, director & co-screenplays with
Marian Batavier


SUR PLACE (1996)
Grolsch prijs nominatie, feature film, 85 min, director & screenplay, with Katherina Golubeva


44 FLOORS (1996)
short film, 8 min, director & co-screenplay with Marian Batavier

FILMPJE! (1995)
Rembrandt voor meest succesvolle film (1 miljoen bezoekers), VARA, feature film, 100 min, director & co-screenplay
with Paul de Leeuw


WITNESS (1995)
short film, 9 min, director & screenplay, with Renee Soutendijk


ZAP (1994)
Gouden Kalf, Best short Namur, Best short Santiago de Chili, Best short Oberhausen, VPRO, short film 15 min, director & screenplay


EN ROUTE (1994)
Gouden Kalf voor beste acteur, Gouden Kalf voor beste tv-drama (nominatie), VPRO, feature film, 70 min, director & screenplay


KARAOKE! (1994)
short film, director & screenplay


FAITS DIVERS/GEMENGDE BERICHTEN (1994)
VPRO, feature film, 90 min, director & screenplay


SHOCKING BLUE (1993)
Gouden Kalf beste korte film nominatie, short film, 12 min, director & screenplay


PARADISE FRAMED (1993)
VPRO & RED HOT ON AIDS, 70 min, director & screenplay, with Alexis Arquette, Udo Kier

THE BEST THING IN LIFE (1992)
L.J.Jordaanprijs, VPRO, feature film,
90 min, director & screenplay


IVANHOOD (1992)
feature film, 70 min, director & screenplay


MELIES IN COLOR (1992)
short film, 9 min, director & screenplay


DE TRANEN VAN MARIA MACHITA/THE TEARS OF MARIA MACHITA (1991)
Gouden Kalf Beste Korte Film, Gouden Kalf Beste Actrice (nominatie),
Tuschinski Award, Prijs van Stad Utrecht, Best Short Oberhausen, Best Short Krakow,
45 min, VPRO, director & co-screenplay with Mike van Diem


SAHARA SANDWICH (1991)
Best film Houston, AVRO, 52 min,
director & screenplay,
with Jeroen Krabbe, Willeke van Ammelrooy


TESTAMENT (1991)
short film, 9 min, director & idea


HOW TO SURVIVE A BROKEN HEART (1990)
Silver dolphin filmfestival Troja, feature film,
87 min, director & screenplay

THE NIGHT OF THE WILD DONKEYS (1990)
feature film, 90 min,
shadow director & co-screenplay with Pim de la Parra, with Alejandro Agresti


LET THE MUSIC DANCE (1990)
feature film, 85 min, shadow director & co-screenplay with Pim de la Parra


MAX & LAURA & HENK & WILLIE (1989)
NPS, feature film, 85 min, director & screenplay


ALASKA (1989)
Oscar: Academy Award for Best Foreign Student Film,
Gouden Kalf Beste Korte Film, NPS,
45 min, co-screenplay with Mike van Diem


LOST IN AMSTERDAM (1989)
VPRO, feature film, shadow director & co-screenplay with Pim de la Parra


VREEMDE VOGELS (1988)
short film, 10 min, co-screenplay with Richard Vierbergen & Harry Pot


SHADOWMAN (1988)
feature film, screenplay attributions, with Tom 'Amadeus' Hulce


PIERROT LUNAIRE (1988)
Speciale prijs Belfort, VPRO, 40 min,
co-director & co-screenplay with Eric de Kuyper, Peter Delpeut, Eric Velthuis, Arno Kranenborg


DE ANDERE KANT/THE ROMANTIC POLICEMAN (1988)
short film, 15 min, co-screenplay with Mike van Diem


VAN GELUK GESPROKEN (1987)
feature film, screenplay attributions


ANTIPASTA (1986)
VARA, 3 X 25 min, director & co-screenplay, met Michiel Romeyn

Director of videoclips:
Kane, Marco Borsato, Andre Hazes, Van Dik Hout, Georgina Verbaan,
Birgit Schuurman, Volumia, etcetera

Director of commercials:
McDonalds, ABN AMRO, NS, KPN, etcetera

see commercials & videoclips

for contact: rubamedia@verizon.net








































Paul Ruven Info Page




































Paul Ruven Info Page



































Teller